بكام خويش اگر چندى رود راه * چو باز آيد نياز آرد بدرگاه بنالد گاهى از سوز و گدازى * بمالد بر زمين روى نيازى بجوشد بحر الطاف خدائى * زگرداب غمش بخشد رهائى بگويد اى خدا بر عزت تو * به عزت بخشى بى منت تو به اشك طفلى از درد نهانى * به آه پيرى ازداغ جوانى به مسكينى و عجز عذر خواهان * به عذرآوردن صاحب گناهان به سختى بردن ايام دورى * به تلخى بردن شام صبورى به اشك و زارى شام غريبان * به رشك عاشق از كام رقيبان به داغ من كه از شمعم جگر سوخت * به سوز شمع كز من بيشتر سوخت كزين وادى مرا آزاديى بخش * زنور شمع خويشم هاديى بخش